Το Πάρκο ιδρύθηκε το 1992 με προεδρικό διάταγμα, μετά από χρόνιες προσπάθειες για την προστασία του μοναδικού φυσικού περιβάλλοντος των Βορείων Σποράδων και πλέον αποτελεί το πρώτο στο είδος του στην Ελλάδα και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο Θαλάσσιο Πάρκο της Μεσογείου και της Ευρώπης γενικότερα.

Στη βόρεια πλευρά του νησιού βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων στην άκρη του γκρεμού, στο οποίο οδηγεί ένα μικρό μονοπάτι μέσα από το δάσος. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Αλοννησιώτες είχαν επιλέξει άλλο σημείο για να χτίσουν το μοναστήρι, όμως η εικόνα εξαφανιζόταν τα βράδια και την έβρισκαν το πρωί στο σημερινό σημείο. Αυτό έγινε αρκετές φορές και έτσι αποφασίστηκε να χτιστεί στο σημείο αυτό.

Στα Γιούρα, το μικρό ακατοίκητο νησάκι που βρίσκεται 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Αλοννήσου, βρίσκεται το μεγαλύτερο σπήλαιο των Βορείων Σποράδων, το οποίο σύμφωνα με το μύθο, ήταν η σπηλιά του Ομηρικού Κύκλωπα Πολύφημου. Το σπήλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, οι διαστάσεις του θαλάμου είναι 40 επί 50 μέτρα και το ύψος του φτάνει τα 15 μέτρα.

Η Κυρα-Παναγιά η Πελαγονήσι, αποτελεί το μεγαλύτερο ακατοίκητο νησί των Βόρειων Σποράδων, με έκταση 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Παρ’ ότι σήμερα το νησί είναι ακατοίκητο, έχουν εντοπιστεί υπολείμματα νεολιθικών οικισμών, αποτελώντας ένα από τα νησιά που εποικίστηκαν από πολύ νωρίς (6000 π.Χ.), ενώ μέχρι και την κλασσική εποχή υπήρξε μία συνεχής κατοίκηση και πιθανολογείται ότι μία ολόκληρη αρχαία πόλη ήταν εγκατεστημένη εδώ, που, σύμφωνα με έρευνες πιστεύεται ότι ήταν η αρχαία Αλόννησος.

Το παραδοσιακό χωριό Βώλαξ, στην μέση της Τήνου, βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο με υψόμετρο 300 μέτρα, που περιτριγυρίζεται από πελώριους, λείους, γρανιτόλιθους. Αντικρίζοντας κανείς το χωριό Βώλαξ, έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε ένα σεληνιακό τοπίο, διάσπαρτο από πέτρες και βράχια, τεράστιους στρογγυλούς - γρανιτένιους όγκους που δίνουν την αίσθηση ότι έπεσαν από τον ουρανό.

Η Παροικία ή Παροικιά ή Χώρα, αποτελεί την πρωτεύουσα της Πάρου και βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Είναι ταυτόχρονα το σημείο άφιξης των επισκεπτών και το πιο τουριστικό μέρος της Πάρου, κατέχοντας την πλειονότητα των ξενοδοχείων, εστιατορίων, μπαρ και κλαμπ της Πάρου. Παρ’ ότι ο τουρισμός έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της, η Παροικιά δεν παύει να είναι ένας πανέμορφος κυκλαδίτικος γραφικός οικισμός, με στενά σοκάκια, κάτασπρα σπίτια και μικροσκοπικές εκκλησίες.

Μία περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, που βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από την Παροικιά, στο δρόμο που τη συνδέει με την Αλυκή. Η κοιλάδα αποτελεί έναν από τους πιο αξιοπερίεργους βιότοπους της χώρας μας, μέσα σ’ ένα ειδυλλιακό περιβάλλον με οργιώδη βλάστηση και τρεχούμενα δροσερά, όπου κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι πετούν χιλιάδες πεταλούδες, δημιουργώντας ένα εκπληκτικό θέαμα. Το επιστημονικό όνομα του είδους της πεταλούδας που συναντάται εδώ είναι Panaxia Quadripunctaria και ανήκει στις νυχτοπεταλούδες.

Χτισμένη σ’ έναν απάνεμο και ασφαλή κόλπο στα βόρειοανατολικά της Πάρου, η Νάουσα είναι η δεύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη του νησιού. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες δεν ήταν παρά ένα μικρό ψαροχώρι και με την έλευση του τουρισμού η Νάουσα μετατράπηκε σε ένα από τα σημαντικό τουριστικό θέρετρο, ενώ διαθέτει μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο των Κυκλάδων. Αυθεντική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, υπέροχες παραλίες αλλά και πολλά και αξιόλογα αξιοθέατα είναι αυτά που θα συναντήσει ο επισκέπτης εδώ.

Οι Λεύκες είναι ένα μικρό καταπράσινο ορεινό χωριό, σε απόσταση 11 χιλιομέτρων από την Παροικιά στο κέντρο του νησιού, σε υψόμετρο 250 μέτρων. Χτίστηκε το 16ο αιώνα από Πελοποννήσιους και Κρητικούς πρόσφυγες το 16ο αιώνα που κατέφυγαν στα ορεινά για να διαφύγουν από τις επιδρομές των πειρατών στα παράλια και ονόμασαν τον οικισμό Υρία.

Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και γιορτάζει στις 29 Αυγούστου τιμώντας την απότομη της κεφαλής του Αγίου. Το προσωνύμιο "Δέτης" προέκυψε είτε από το γεγονός ότι πολλά πλοία "έδεναν" (αγκυροβολούσαν) στο φυσικό κόλπο της περιοχής, είτε από τα θαύματα που αποδίδονταν στον Άγιο που "έδενε" δηλαδή θεράπευε την ελονοσία μια μάστιγα για τους κατοίκους του νησιού κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.