Σε όλο το νησί των Κυθήρων υπάρχουν διάσπαρτα κάστρα, που μαρτυρούν τη μακραίωνη πολυτάραχη ιστορία του και τις αλλεπάλληλες κατακτήσεις που δέχτηκε.
 

Η Χώρα της Μυκόνου είναι χτισμένη στη δυτική άκρη του νησιού, στο μέσο ενός μεγάλου κόλπου που σχηματίζεται από τους όρμους Τουρλός και Άγιος Στέφανος στα βόρεια και από τον όρμο Κόρφος και Διακόφτης στα νότια.

Χτισμένη με την παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, η Χώρα της Μυκόνου μαγεύει τους επισκέπτες της με την ομορφιά της, τα στενά σοκάκια της και τα μικρά κάτασπρα σπιτάκια της με τα πολύχρωμα λουλούδια. Χαρακτηριστικό των σπιτιών της Χώρας είναι η ομοιόμορφη αρχιτεκτονική τους και η δόμησή τους, στην οποία επικρατεί η ευθεία γραμμή.

Ίσως η πιο πολυφωτογραφημένη και γοητευτική περιοχή της Μυκόνου, η "Μικρή Βενετία" ή Αλευκάντρα, είναι μία γραφική γειτονιά χτισμένη πάνω στη θάλασσα και θυμίζει πολύ τη Βενετία, γεγονός στο οποίο οφείλεται το όνομά της.

Πρόκειται για μία συνοικία που χτίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα και στέγασε οικίες πλούσιων εμπόρων και καπεταναίων. Κομψά και πανέμορφα σπίτια με πολύχρωμα χαγιάτια, παράθυρα, σκάλες και ξύλινους εξώστες, κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, δίνουν την αίσθηση στον επισκέπτη ότι βρίσκεται στη γνωστή ιταλική πόλη.

Σήμα κατατεθέν της Μυκόνου οι ανεμόμυλοι της, είναι διεθνώς αναγνωρίσιμα, χάρη στις άπειρες φωτογραφίες και καρτ-ποστάλ των επισκεπτών. Στέκουν σ’ ένα ύψωμα, στη συνοικία του Κάστρου στη Χώρα και πρόκειται για επτά τριώροφα οικοδομήματα κυλινδρικού σχήματος, με μικρά παράθυρα και κωνική ξύλινη οροφή.

Είναι γεγονός ότι το σημαντικότερο τουριστικά σημείο της Μυκόνου είναι οι παραλίες της, αφού εκεί περνά η πλειοψηφία των επισκεπτών τη μέρα, αλλά και τη νύχτα του. Αμέτρητες παραλίες, από τις οποίες οι περισσότερες είναι οργανωμένες, ενώ δεν λείπουν και οι ήσυχοι γραφικοί κολπίσκοι, που προσφέρουν ηρεμία και χαλάρωση.

Το κάστρο της Γάνδης ονομάζεται «Χραφενστέην» που σημαίνει στα Ολλανδικά, Κάστρο της Καταμέτρησης. Το παρόν κάστρο χτίστηκε το 1180 από των Φίλιππα της Αλσατίας. Στο σημείο προϋπήρχε ένα ξύλινο κάστρο που πιθανολογείται ότι χτίστηκε των 9ο αιώνα. Το κάστρο αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Διοικητή της Φλαμανδίας, μέχρι των 14ο αιώνα. Στην συνέχεια το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως δικαστήριο, φυλακή και τελικά σταδιακά ερημοποιήθηκε. Σπίτια και άλλα κτήρια χτίστηκαν περιμετρικά, ακόμα και στην ίδια την αυλή του κάστρου. Πολλά από τα κτίρια χρησιμοποίησαν πέτρες από τα τείχη του κάστρου.

Το Κάστρο του Αλή Πασά βρίσκεται σε ένα ύψωμα ανάμεσα από τα χωριά Ανθούσα και Αγιά, 5 χιλιόμετρα βόρεια της Πάργας. Πρόκειται για ένα ογκώδες και επιβλητικό κτίριο, που χτίστηκε το 1814 υπό την εποπτεία του Ιταλού μηχανικού Monteleone, με στόχο να αποτελέσει το ορμητήριο του Αλή Πασά κατά την πολιορκία της Πάργας. Το Κάστρο έχει διατηρηθεί σε πολύ καλή κατάσταση, ζωντανεύοντας τις εικόνες της εποχής εκείνης στους επισκέπτες του. Κατά την περιήγησή σας θα δείτε τις υπόγειες δεξαμενές, την πυριταποθήκη και τα δωμάτια του Αλή Πασά, με το τζάκι και τα ερμάρια.

Από την Πάργα υπάρχει δυνατότητα μετάβασης στους Παξούς και στους Αντίπαξους, με κάποιο από τα καραβάκια που πραγματοποιούν καθημερινά ημερήσιες εκδρομές. Πρόκειται για ένα νησιωτικό σύμπλεγμα, που, σύμφωνα με το μύθο, σχηματίστηκε όταν ο Ποσειδώνας πέταξε την την τρίαινά του με δύναμη στην Κέρκυρα, προκειμένου να αποκολλήσει ένα κομμάτι της για να γίνει το ερωτικό του καταφύγιο με τη νηρηίδα Αμφιτρίτη. Καταπράσινα νερά, γραφικά χωριουδάκια, πανέμορφες παραλίες και φιορδ με θαλάσσιες σπηλιές, συνθέτουν το εκπληκτικής ομορφιάς τοπίο των Παξών.

Κάθε χρόνο κατά τον Αύγουστο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις που κορυφώνονται την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου και ανήμερα, τα λεγόμενα Παργινά η Κανάρεια. Οι εκδηλώσεις έχουν τόσο θρησκευτικό, όσο και ιστορικό χαρακτήρα και λαμβάνουν χώρα στο νησάκι της Παναγίας, μπροστά στην πόλη της Πάργας. Στις 14 Αυγούστου ο κόσμος μεταβαίνει στο νησάκι και στήνεται εκεί ένα λαϊκό γλέντι με τοπική παραδοσιακή μουσική.

Ο λεγόμενος "Χορός του Ζαλόγγου" αποτελεί ένα από τα συγκλονιστικότερα περιστατικά της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας. Το 1803, μετά τη συνθήκη που σύναψαν με τον Αλή Πασά, οι Σουλιώτες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Ο Αλή Πασάς όμως, αθέτησε το λόγο του και καταδίωξε τους Σουλιώτες, φτάνοντας μέχρι τη Μονή του Ζαλόγγου, όπου είχαν καταφύγει τα γυναικόπαιδα. Μπροστά στον κίνδυνο της αιχμαλωσίας και των εξευτελισμών, 63 Σουλιώτισσες πραγματοποίησαν μία ομαδική αυτοκτονία, πέφτοντας από το βράχο "Στεφάνι" εν χορώ, αφού πρώτα έριξαν τα βρέφη που είχαν στην αγκαλιά τους.